M i r @ c l e 's Memories

 

ช่วงนี้รู้สึกจิตตกบอกไม่ถูก

มองไม่เห็นอนาคตตัวเอง

โอ๊ย ทำมัยการรอคอยมันทรมานงี้

 

รู้นะเว่ย ว่า sortคะแนนเสร็จแล้ว

รีบๆประกาศออกมาซะที อย่ามาเล่นตัววววว

พยายามจะเปลี่ยนเพลง  แต่ไม่สำเร็จ  ไม่รู้เป็นรัย

นานแสนนานแล้วที่ไม่ได้แวะเข้ามาสเปซตัวเอง

มัวแต่ไปขลุกอยู่ gulife

กลับมาอ่านอีกที  แล้วคิดถึงตัวเองสมัยก่อน

จนทำให้อยากอัพสเปซขึ้นมา ซะงั้น..

จะไม่เอาอะไรสำคัญไว้c:อีกแล้ว

ฮือออออออออ

อยู่ดีๆก้อบูทแล้วค้าง

ต้องมาใช้laptopน้องแทน

เซงที่สุดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

ฮืออออออออออออออออ

 

ไม่กล้าตัดใจฟอแมตอ้ะ

T______T

ช่วงนี้ งานการไม่ค่อยทำ

ตั้งกะสอบกลางภาคเสร็จ แทบจะพูดได้เต็มปาก ว่าไม่ได้เรียนเลย

ไม่รู้ทำไม ต้องมี event เข้ามาแทรกตลอดเวลา

เรื่องอ่านหนังสือเตรียม admission ที่มุ่งมั่นนักหนาไว้ตอนเปิดเทอมใหม่ๆ

ก็ถูกลดลงมาเหลือแค่ ทำเกรดเทอมนี้ให้มันดีๆ

 

 

 

 

 

เมื่อวันที่3สิงหาที่ผ่านมา  ถ้าใครเปิดทีวี ดูข่าวพระราชสำนัก  จะเห็นข่าวที่ทูลกระหม่อมหญิงอุบลรัตน์ฯไปดูละครเวทีที่ ศูนย์วัฒนธรรมแห่งประเทศไทย  ละครเรื่องนั้น ก็คือ...

แท่น แทน แท๊นน

The Diary of Anne Frank by Triamudom Suksa School !!

ละครที่ได้รับรางวัลที่1จากการแข่งขัน ESU Drama Contest ชิงถ้วยพระราชทานสมเด็จพระเทพฯ

 

เรื่องมันเริ่มต้นเมื่อนานแสนนานมาแล้ว

ตั้งแต่อาจารย์จุฑารัตน์เกิดอยากให้นักเรียนในโครงการความสามารถพิเศษภาษาอังกฤษทำงานเกี่ยวกับละครเวทีขึ้นมา  และได้มีผลงานออกไปแล้วครั้งนึง ชื่อว่า Mondo Magic  หลังจากงานนี้จบไปแล้ว ก็มีโปรเจคใหม่ขึ้นมา คืองานละครเวทีของ esu มีเรื่องมาให้เลือกแสดงคือ Anne Frank, Monster garden, The Witches  Mr.Markอาจารย์สุด..ของพวกเรา ก็นึกอยากเป็นผู้กำกับขึ้นมา  และได้จัดแจงเลือกเรื่อง Anne Frankให้เสร็จเรียบร้อย  จากนั้น ก็มีประกาศรับสมัครstaffในค่ายภาษาอังกฤษ และได้มีการเริ่มซ้อมประมาณเดือนมีนาคม  ตอนนั้น อยากบอกว่า ไม่ค่อยชอบมาร์กอะ  แต่ชอบงานละคร  เลยสมัครเข้าไป  แล้วบอกว่า ไม่อยากแสดง  สรุป ตอนประชุมครั้งแรก  เลยได้หน้าที่ costumeมา ดูๆแล้วก็แปลกๆ ทีมนึงมีจำกัดคน15คน  แต่มีคนแสดงประมาณ13 backstage 2คน  เลยแอบสงสัย  ว่ามันจะไปรอดเหรอเนี่ย

 

แต่หลังจากนั้น ก็ได้รู้ว่า เรื่องฉาก แสง สี เสียง  ภัทราวดีเธียร์เตอร์ จะเป็นคนจัดการให้ทั้งหมด  ก็ดีเหมือนกัน  งานนี้ไม่ต้องทำไรมาก  แค่ทำสไลด์ประกอบตอนเปิดปิดเรื่อง

 

มีเรื่องอยากจะเล่าเกี่ยวกับเรือ่งนี้มากมาย  แต่ขี้เกียจพิมพ์  เพราะมีเยอะโคด  สรุปเป็นว่า โรงเรียนเรา ได้รับรางวัลชนะเลิศ  และได้ไปแสดงเฉพาะพระพักตร์ ได้ลงหนังสือพิมพ์ นิตยสารหลายฉบับ

 

งานนี้ก็ยกความดีความชอบให้ Mr.Mark, Mr.Matt กับเหล่านักแสดงไป

ม่ำ พีช พิม จี๋ แชมป์ อี่ หนึ่ง ส้ม เดบบี้

และเหล่า backstage ที่ แบคตั้งกะต้นจนจบ

แก้ม พัด ลูกพีช เจ

 

อยากจะเข้าไปถ่ายรูปรวมกับทุกๆคน

แต่ก็นะ คนทำงานเบื้องหลัง ยังไม่มีสิทธิ์เท่านักแสดงที่ตกรอบแรก

ยังไงก็ตาม รู้สึกดีไม่น้อย ที่ได้มาทำงานนี้

ได้รู้จัก  ได้สนิทกับน้องๆและอาจารย์มากขึ้น

ได้ประสบการณ์ และ บทเรียน ในการทำงานมาจากพวกพี่ๆภัทราวดี

ได้มีช่วงเวลาสนุกๆ

ที่สำคัญ

 

ได้โดดเรียน !!!

เมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมา โรงเรียนจัดไปทัศนศึกษาที่ วัดพระแก้ว-พระบรมหาราชวัง  จะเรียกว่าทัศนศึกษากับโรงเรียน ก็ออกจะแปลกๆไปหน่อย เพราะต้องนั่งรถไปกันเอง โรงเรียนไม่พาไป -_-  จะงกค่ารถไปถึงไหนเนี่ย..

 

เนื่องจากเคยมาไม่รู้กี่รอบแล้ว แถมแบบฝึกหัดที่ต้องส่ง ก็ไปหาจากในเนทเอาก็ได้  เลยไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่  คิดซะว่ามาถ่ายรูปเล่น กับมาเที่ยวกับเพื่อนๆ  แต่แล้ว ก็โดนอากาศร้อนโจมตี ผนวกเข้ากับอาการปวดหัวที่มีรากมาจากไวรัสสปีซี่นึงซึ่งเป็นสายพันธุ์ที่พบเห็นกันทั่วโลก (สรุปคือเป็นหวัดนะแหล่ะ) เลยไม่ค่อยมีอารมณ์เอนจอยเท่าไหร่ เดินตามไกด์ได้แปบเดียว ก็หนีออกมาหารัยกินกัน  ตรงข้ามประตู"วิเศษชัยชาญ" (<< มันชื่อนี้ป่าวหว่า..)  ชื่อร้านคริสซ่า เป็นร้านที่อาหารไฮโซเกินขนาดร้าน ขนาดร้านเล็กโคด แบบเข้าไปแล้วเกรงใจคนอื่นเค้า = ="   จากนั้น ก็เดินทางกลับโรงเรียน ไปนั่งเล่นcircusซักพักแล้วไปเกะต่อ เสร็จแล้วก็เดินไปพารากอน ไปแหล่งซ่องสุมประจำกลุ่ม ...มุมเล่นเกมส์ข้างๆ read&write  ตู้เกมส์แถวนี้ มีแต่เด็กเตรียมติดhi scoreเต็มไปหมด  และหลายๆตู้ จะมีชื่อน้อง"เสก"ปรากฎอยู่  พยายามจะล้มน้องเสกกัน แต่ไม่สำเร็จ...

 

รูปในphotos โหลดนานมาก เลยเอาภาพเล็กๆ มาแปะให้ดู

 

 

 ^ ภาพนี้อาร์มมันประทับใจมาก ไม่รู้ด้วยสาเหตุอันใด~

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ปล. เป็นวันที่ท้องฟ้าสวยมากๆ แต่ไหงฝนตกหนักได้ -_-

ปล2 วันนี้ตอนกลับบ้าน เจอน้องห้อง58 บ้านอยู่ซอยเดียวกันด้วย !!

สมัยเด็กๆ

จำได้ว่าเป็นเด็กผู้หญิง ที่ซนๆคนนึง

กระโดดยาง แชร์บอล วิ่งแข่ง บัลลูนโป้ง

หมากเก็บ ตบแปะ ระบายสี หรือแม้แต่ เย็บปักถักร้อย

 

อะไรๆ ดูเหมือนจะง่ายดายไปหมด

ไม่ว่าจะเป็นงานแบบไหน ก็ทำได้ทุกอย่าง

เรียนเก่งเป็นอันดับต้นๆของห้องมาตลอด

 

มีความกล้า และเข้มแข็ง

ที่มากมายพอจะแบ่งปันไปให้คนอื่นได้

 

มีความเป็นตัวของตัวเอง

ที่มากพอที่จะปกป้องคนอื่นได้

 

มีสติปัญญา

ที่ดีพอจะช่วยเหลือคนอื่นได้

 

มีความกระฉับกระเฉง

ที่มากพอจะทำงานทุกอย่างที่เข้ามาได้อย่างง่ายๆ

 

มีความสุข มีกำลังใจ

มากเพียงพอที่จะใช้ชีวิต โดยที่ไม่ต้องกังวลอะไร

 

แต่ตอนนี้

สิ่งเหล่านี้ มันหายไปไหนหมดนะ

 

หรือเป็นเพราะว่า ได้รู้อะไรๆมากขึ้น

พอได้รู้ ได้เข้าใจอะไรบางอย่าง

ความมั่นใจมันก็ลดลง

กำลังใจมันลดลง

ความสุขมันลดลง

ปัญหามันเพิ่มขึ้น

เห็นเพดานของตัวเองชัดขึ้น..

 

อยากจะเป็นเด็กผู้หญิงธรรมดาๆ

มีความปกติเหมือนคนอื่น

ไม่มีอะไรต้องกังวล

มีความคิด ความฝันไปวันๆ

ใช้ชีวิตอย่างมีความมั่นใจ และความกล้า

มีกำลังใจที่จะตั้งใจทำอะไร

มีเพื่อนดีๆอยู่รอบข้าง

มีครอบครัวที่มีความสุข

มีอะไรๆที่เหมือนๆคนอื่นเค้า

 

คงจะดี....ละมั๊ง